Moral Bozukluguyla Mucadele Dernegi (MBMD)

Atanamayan ogretmenler gibi atilamayan twitler, gonderilemeyen emailler, kanalize edilememis dusunceler, aktive edilememis arkadasliklar, iyilik yoluna harcanamamis paralar, gidelememis tatiller, davet edilememis misafirler de beynin bir kosesinde siralarinin gelecegi gune kadar zihnin kalabaligi olarak yasarlar. Onlarin acizligi fiili yapanin zihninden, tefekkursuz fiile donusturmeyen gonule bir fikir olarak kendi kendilerine dusememeleridir.

Moral bozuklugu dedigimiz sey, boylesi bir zihnin kalabaligindan beslenen sinek misali vizildayarak dolasir. Savusturursunuz, gelir. Gitti galiba dersiniz, kara sinsi bir golge gibi zihninizin duvarlarinda dolanir. Gider, gelir, Gelir, gider. Boyledir. Beslendikce ordadir.

Moralini bozma...Demek ki duzelttigin bir zihin var, demek ki herseyi yerli yerine koydugun, kalabalikliktan kurtardigin bir alan var ki bozabiliyor bir sey onu. Moralini bozan seyden uzak dur. O yasamin tadi tuzu, yeraltindan fiskiran su kaynagi, sana bir gunu devirebilmen icin verilen bir iksir gibidir.

Moral bozukluguyla mucadelede en etkili sey susmak ve o an icin olan biteni kabul etmektir. Direnci, savasmayi yani elektrigini kesin bu bozguncu sebebin. Sonrasinda suskunlugun icinden, ayni suya konmus bir dal yaprak gibi yeni kokler vermeye baslarsiniz, ama yavas ve sakince, beklemesini bilerek, kendinizi kollayarak,,.Hepimiz kalbimize ve beynimize sahip cikmak, kol kanat germek, itina ile bakmak zorundayiz.

Sikayetlerinizi Moral Bozukluguyla Mucadele Dernegi'ne samimiyet postasiyla gonderiniz. Cevap verecek zafer kazanmis bir morali yuksek bulunur.

Yazmak... Susmaktan yorulanlar okusun

Hayatimizdaki bekleyis sureleri, aslinda bosalmis bir cep telefonunun sarj edilmesi gibi gelmeye basladi bana. Herkesin teknolojisi farkli: Dusunsel donanim farki, hissetme farki, hormonal farkliliklar, travmatik acip kapanmalar vs. Farkli teknik alt yapilarimiz nedeniyle, kimisi bir dusuncenin simsek cakmasiyla sarj olup, hemen dusunceyi eyleme geciriyor, digeri de aynen uzumun olgunlasmasi gibi, soguk gunlerden sicak gunlere kavusmayi beklemeye megilli, birazda akisin ne getirecegine bakmak istiyor. Tercihim hangisi? Her ikisini de denedim: Genellikle anlik kararlarim mantik ekseninde ve ufak bir duygusal motivasyonla olmussa, en ufak bir tokezlemede de motivasyonum yerle yeksan olup, problem ortamindan isinlanmaya gayret gostermekle sonlanmistir. Bir de senelerce koruktan-uzume gecisi icin en ufak bir ilik esintiyi gozetmeye calistigim, uzun sureclere yaydigim heveslerim vardir: Yazmak gibi, el sanatlari ile ugrasmak gibi. 

Velhasil kelam, gun geldi catti: Bir dost, simdi o bu satirlari okuyorsa kendini mutlaka bilir, yazmak iyi gelir dedigi o noktadayim. Koseyi donucem ama o kose noktasina ulasmak icin kalan ufacik bir mesafeyi, kaskati kesilmis bacaklarim yuzunden bir turlu yuruyemiyorum, tadinda bir ruya sanki benim yasadigim su an. Degisim kosede: Hayatim alt-ust oldu deme, belki alti ustunden daha iyidir demis Rumi. Zaman bana insanlarda eksik gorduklerimi kendimin tamamlamasi gerektigini, akil edilmemis cozumlerin baskasini beklemeden kendimin akil etmesi gerektigini gosterdi. Demem o ki, o koseyi dondukten sonra varilacak yerde eksik olanlardan sikayet etmemem gerekicek. Gitme oraya diyebilirsiniz, iste isin ilginc noktasida bu: O kose noktasina, koruktan-uzume donusulen bir surecten gecilip gelindi, simdi o kose donulmeden olur mu? Kader. 

Icimdeki eksiler tatliya donusup, hayatin olumsuzluklarina ve insanlarin turlu huylarina karsi hosgoru gostermeyi, kusurlari kapatmayi az da olsa ogrendikten sonra, simdi o koseden donup, bir zamanlar kactigim seylerin orta yerinde, sadece kendimin degil belki baskalarinin da dertlerine deva olabilirim. Kendime hep dedim, bir ise yaramak, iyi hayirli bir is yapmak istiyor fakat icindeki enerjiyi kanalize edicek bir yer bulamiyorsan, anne-baba evinin dervisi, fakir hizmetkari ol. Insan nefsi oyle kolay dizgine gelmiyor: Kendimi geri planda tutmayi becerip bu hizmeti hayata gecirmek yillar aldi evet, ama sonucta o hizmetten de son derece mutlu oldum. 

Bildiklerimizle kendimize ve baskalarina hizmet edemiyorsak, egolarimiz yada diger insanlarin egolari bir ust seviyeye gecmememiz icin celme takiyor demektir. Hedeflerin sklasini gorunuste kucultmeyi tercih etsek de, girdigimiz ortamlarda kime ve neye hizmet ettigimiz degil midir asil onemli olan? Ise yarayip yaramadigimiz...

Koseyi donup baska bir uzum bagi kurma zamani. Yeni bir is, yeni hedefler, bildigim yuzler, tanidik mekanlar ve insana hizmet etme gayreti...Utandirma bizi Ya Rab.

Selamlar

Kendine Yalan Atmadan Hallet

Tamam dogruyu soyleyecegim. Ya icinden gelerek iyisindir, yada berbat hissediyorsundur. Bir caba ortaya koyarak dusuncenin akisini degistirmek cok sacma geliyor bir suredir. Yani kotu bir hissi, iyi hisse donusturmek icin kendine yalan mi atmak durumundasin illede? Bu isin yalan atmadan, sekerle kaplamadan, gercekligi bozmadan ama yinede kendine zarar vermeden yapmanin bir yolu yok mu? Var, eminim. Insanin kendisini motive eden seyleri biliyor olmasinda sakli olmali bu. Gec mi kaldik bunlari kesfetmekte? Beni tembellestiren bahanelerin arkasina siginmak da ofkelendiriyor artik. Motivasyonunu saglayan his, dusunce her ne ise, sisteme gerekli seyi pompalayacak mekanizma o. Donusumu saglayacak...Yoksa iyimser insan oyununun, pozitif dusunce cabalarinin hep ortasinda kalip, basa donuyor insan. Kendine yalan attigin icin ofken katlanarak artiyor...

Niye mi bunlara takildim kaldim. Cunku bunun kendimce yontemini bulursam biliyorumki dis etkenlerin degismesini beklemeden kendi icimde halledebilicem her zaman. Yada soyle diyeyim, zorla ugrasmak, zor olan icin cozum bulmak hosuma gidiyor. Kafamin bunlarla mesgul olmasi iyi geliyor.

Kendi Kendine Konusmak

Guzel bir gune baslamak icin kendini telkin eden kac kisi var merak ediyorum.

Kendinle nasil konustugunu kontrol edebildigin anda, yasadigin hayatin kalitesini nasil degistirebilecegini bilmiyor insan. Iste bu yuzden basina ne geldigi degilde, bunu kendine nasil anlattigin onemli oluyor. Ben herzaman bir organizayonun, bir grubun, bir insanin, guzel dusunce suzgecinden bakan bir baska goz tarafindan degerli kilindigini dusunurum. Cogu zaman bir baskasi icin berbat, nefret edilesi yerler, insanlar oldugu halde bunlar.

Niye ne istedigine odaklanacak yerde, neyi istemedigini, niye istemedigini, neyden korktugunu anlatirken buluyor insan kendisine? Sevmedigin birseyle karsilasma durumunu tamamiyla ortadan kaldirabilmen mumkun olmadigina gore, vakti geldiginde zaten yasayacagin bir duyguyu kendine simdi anlatmak niye? Bunu uyanik kalmak icin mi yapiyor? Uyanik kalmak, hedefimin radarinda miyim degil miyim diye kendine ara sira sormaktan ibaret bence.

Basari aslinda hayatla nasil basedebildigin degil mi? Kendi kendine, yakip yikmadan konusabilmek, istediklerine odaklanacak sekilde telkinde bulunmak, hayatla basedebilmenin sihirli anahtari.

SABIR

Belirlediginiz yolun sonuna ulasicak kadar sabirli misiniz? Posta pullari gidecegi yere kadar mektubun uzerinde yapisip kaldigi icin degerli oldugu soylenir. Posta pulu gibi olun...
Albert Einstein

Guc, zaman ile sabir birlestirilerek saglanir
Balzac

Hoslanmadigina sabretmedikce hoslandigina erisemezsin
Hz.Isa

Sabir mubarek bir sey, daima insandan uzuntuyu giderir.
Sabir ferahligin anahtaridir.
Mevlana



Hayatimda sabirin onemini ve gerekliligini anlamis bulunmaktayim.

Note for the future...

You need to live more in the moment, so you can prepare yourself better for an un-certain future. Being "alive inside" ensures you are going to shine through... It's more about following that true path you can feel inside you... It'll continue to grow stronger & stronger as fate & destiny are calling out to you.

(From Daniel...)

Ice acilan bir pencere

Saat sabah 6:40.
Ic dunyama bir pencere acmam gerek.
Yazmak bana yardim edecek.
Sonradan okudugumda tasdik edecegim seyleri yazmak kaygisi gutmeden,
Pozitif olma cabasina girmeden,
Ben simdi su saatte,
Yattigim yerde, iste tamda burda kendime ses olmak istiyorum.
Yalnizligima ses vermek istiyorum.

Hayati beklemenin, bekletilmenin hincini, simdi su anda kalemimle almak istiyorum.

Benim hayatim bekleme odalarinda gecti. Sehirden sehire ailemle gocerken sigindigim ic dunyamda, yeni okul bahcesinde utangac utangac oturdugum banklarda, yurt odasinin ranzasinda, bekarlik evimin dort duvarinda, arkadas evlerinde ilistigim koltukta, evlenip sehir degistirmeler nedeniyle yeniden yeniden insaa etmek zorunda kaldigim titizlikle korumaya cabaladigim duzende, kenara koseye yazilmis kucuk notlarda izlerini bulabilirim sabrini beklemenin. Ruhumda izi vardir.

Yalnizlik kendi mamulun gibi gorunsede, aslinda bir diger egonun kendisi icin yarattigi kosullardan senin payina dusen curuk elmadir. Birinin (kocanin, cocugunun, babanin, annenin, amirinin vs) konforu, rahati, sagligi, yoklugu, kariyeri uzerinedir bir digerinin yalnizligi ve sabri. Senin zamanin gelene dek beklersin, sabir tasinin uzerinde pinekleyerek.

Sevgi, ask, ozlem, para, kin, ofke paylasilir. O tasin uzerindeki yalnizlik paylasilmaz. Gorunmez, saydam bir duvardir sanki. Halbuki orda oylece heybetlice durur. Sadece yuregi ve merhameti olanlar gorur. Onlara sarilirsin, kucaklarsin. Onlara verilen selam gercek selamdir.
Goremeyenlerde gelir gecer omrunde, yaninda yanibasinda nefeslerini hissedecek kadar yakininda olsalar bile.

Aha! Ani

Hislerin yol gosterdigi bir kayip adada yasiyor o "aha iste buldum benim icin en dogrusu buymus" anlari...Oyle olmali ki bunca zamandir kendime sormus oldugum sorulara dusunceler bir cevap uretemedi.


Bosuna degil bu yazidan once buraya karaladiklarim...


Populeritesi umrumda olmadi belki bu yuzden blogumun. Gundelik telaslarim, seyhatlarim, renkler, evler, yuzler degildi buraya yazmak istedigim...Halbuki kalabalik bir evin hayat dolu odalarinda buyumus, hayaller kurmus, sehirler gezmis, yuksek lisanslar yapmis, yalniz kalmis, sevgiyi hissetmis bu insanin hayata dair anlatacaklari daha coktu...Yazamadim cunku icimdeki o ses hepsinden daha buyuktu.


Bir sey yapmali ve yaptigin o seyden mutlu olmalisin sen...

Ben ellerimle bir seyler yapmayi kucuklukten beri cok severim. Dikis, orgu, resim, yemek...Ama bu ciddiye alinacak bir sey degildi benim gozumde. Saatlerimi harcayip ustalasmadim. Meslek sahibi olmak baska bir seydi. Iyi okullarda okumak, muhendis olmak gibi mesela. Okudum. Oldum.

Yazmakla aram kendimi tanimamla orantili olarak gelisti ama bu sadece deneyimdi benim icin, ugrasi degil. Hala bilmiyorum yazarak nasil para kazanilir? Akademik makale disinda. Uzerinde ismimin yazili oldugu sey sadece master tezlerim oldu.

Sozler ya basit, sade, masum halleri icten anlatmali yada guclu uyaricilar olmaliydi insanlarla dialoglarimda. Alip duvara carpan cinsinden...Bire-bir dialoglarla karsimdaki insanin hayatina kocluk ederken buldum hep kendimi. Bunun tek tarafli olmasini ben istedim.

Kirik, yuksunmus, uzgun, vazgecmislerin karsisinda onlari ozel, anlamli, harika hissetmeleri icin icimde birseyler hep onlari motive etmem gerektigini soyledi, suskun kalamadim. Cunku benim icin basari asil dusenlerin kalkmasini saglamakti. Bu yardimi profesyonelce veren insanlarla hic tanismadim, onlari rol modeli olarak gozlemleyemedim malesef. Bunu sistematik olarak yapmanin yollari olmaliydi.

Bu hayatta bir seyler insaa etmenin ne kadar zor oldugunu gordum. Yikmanin kolayligini...Insaa etmek, niyet ile baslayan bir isti ama hayat sana uymayan yollardan illaki seni geri dondurmek zorundadir. Her iyi niyetli tesebbusun neticiesinin herzaman iyi sonuclanmadigi gibi. Sokratesin kendini tani lafini bosuna kazimamislar.

Ne yaparsam mutlu olurum sorusu, sonsuza dek salinip duracak bir sarkac gibi kafamin icindeki diger butun seyleri hipnotize ediyor. Bu hipnoz seyansindan uyanip yola koyulmayi cok istiyorum artik...

RUMI

The breeze at dawn has secrets to tell you.Don't go back to sleep.You must ask for what you really want. Don't go back to sleep.

Be with those who help your being. Don't sit with indifferent people, whose breathcomes cold out of their mouths...

Inside this new love, die. Your way begins on the other side. Become the sky, Take an axe to the prison wall. Escape. Walk out like someone suddenly born into color. Do it now.

Wisdom is like the rain. Its source is limitless, but it comes down according to the season.

Let the beauty of what you love be what you do.

The intelligent want self-control; children want candy

Patience is the key to joy.

Rumi

Bunlari dusunuyorum...

Yapmak istedigin seyleri iyi yapacak kadar vaktin var bu dunyada. Ne istedigini bilmek durumundasin...
Bazen yanlis gelenleri duzeltmek yerine dogru gelenleri kucaklamalisin...
Aklindaki hedefler sana uygun kilif mi? Kalbinle gorduklerini netlestirmelisin...
Kurek cektigin yeri kalbinle tastik etmelisin.

"An"

Gunler gunleri ne kadar hizli kovaliyor. Nefes aliyor musun? Derin derin...

Hosuma gidecek seyleri ne kadar gec kesfediyorum. Insanin kendi begenilerini erkenden kesfetmesi ne kadar buyuk bir luks. Sen kendini bilmedikce, hayat sifresi kendiliginden cozulmuyor.

Hayati ve kendini daha cok sevebilmek, kucuk seyleri sevebilmek, seni mutlu etmelerine izin verebilmekten geciyor belkide. Sansliyiz ki bunlar sonradan ogrenilenilebilen seyler. Yani dogasinda bu sevme ve farkinda olma beceresi olmayanlar omur boyu "tatsiz hayat mahkumu" degiller illada.

Guzel bir his bir an, bir saniye...koptu dedigin filmi devam ettiriyor...Hayati hissetmek ve kendine daha cok "an" yaratabilmek arasindaki iliskiyi keske bir kelime ile anlatabilseydim. Hepimiz acemiyiz bu konuda. Illaki yaslanmayi beklemek gerekmiyor bunu adam gibi becerebilmek icin.

Anlari bizim icin hazirlayip onumuze koyan yok...Hergunu kendimiz yaratiyoruz. Yaratamadikca kusuyor icimiz kendimize. Bir gunu digerine ekleyip zincir yapip adina hayat diyoruz...Yalnizlik iste bu.

Bu gun bir sey begen, bir seye karsi iyi seyler hisset, bir an icindeki isik parildasin, izin ver...Iyi bir seyi digerine eklediginde o zaman gercek bir donusum olacak. Degistirmek daha kolay olacak imkansiz olanlari. Nelere kadir oldugumuzu hicbirimiz gercekten bilmiyoruz.

Bu aralar bir sey olsa...

Bu aralar bir sey olsa, mucize gibi, ve bir anda bambaska bir yerde bulsam kendimi, yeni insanlar olsa, hayatin her saniyesini tutup yakalamak istesem, cok ama cok sasirsam. Sasiracak seyler olsa hayatta, bir seyler ogreten...

Katlar gibi bir haliyi, durup katlasam hayati, balkondan asagi sarkitip basasagi etsem, pat pat vurup tozunu cikarsam, nefes aldirsam, ve yine sersem...

Kopruler

Yurumen gereken yollar varsa yurursun, gecmen gereken kopruler, asman gereken insanlar...Yururken dusersin, kaldirmazlarsa kendin kalkarsin...Gecmeye calistigin koprulerin iplerini arkadan kesmeye calisirlar, kosup bir cirpida gecmeyi denersin...Yada yuvarlanir dusersin. Olmedigin muddetce, gecilecek baska bir kopru bulursun elbet. Ne diye sizlanirsin her zorluga? Zorluklari yaptigin yanlis seylerin bir diyeti diye dusun. Biliyorum onlara takilma demek kolay, kalbin buz kesmediyse aci duymadigina sasarim.

Bu yol nasil bir yol olsa mutlu olursun diye dusunmeye vakit harcasan biraz. Akintiya birakmis savrulur gidersin...

Diyorsunki beni gormuyorlar...Seni anlamiyorlarsa kendini anlatacagin insanlari bul, onlari yolculugun bir parcasi yap...Acimasiz hayatta kalma savasi verilen yerlerden kacman gerekiyorsa kac...O yerleri kopru yap baska topraklara acilan...Varicagin yeri dusun...Bu yolu mutlu bir yol yapmak gerek dost. Bu hayat cok kisa...Hayat hakki bir defaya mahsus verilmis...

Miknatis

Bazen guzel bir seyler yapabilmek belkide onu kafanda resmedebilmekten ote birsey gerektirmiyor.

O her yerde aradigim ve birturlu bulamadigim seyi cizmem gerek...Zihnimin icinde o resmi cizebilmem gerek...Beni hizla yol almaktan alikoyan o bariyelerin, negatif enerjiye donusmesinde kendi zihnimin payi oldugunu biliyorum. Kendi haline biraktim hayati, akip gitsin, yerine yenileri gelsin diye. Biliyorumki o akisa biraktigim anda, sayisiz yere sacilmis, hayat hazinesinin kapilarini acicak anahtalar gizlendikce gizleniyorlar....Zihin miknatisinin uzerindeki camuru temizlemeli, parlatmali ve kalpten gecenleri gerceklik boyutuna tasimasi icin islerligine bir an once kavusturmali...

Olmayani Oldurmak

Bir kere olan sayisiz kereler yinelenebilir. Insan, o garip tumturakli, bela mi bu diye dusundugu seylerden cikis yollarini bulana dek...Olmayani oldurana dek. Dusuncenin tokezledigi yeri bir anda kavrayip, kilidi cozene dek...

Olmayani oldurmak... Bu kilidi acmak icin bir anahtar var mi acaba?

Kendin olmaktan vazgecmeden, ozune ters dusmeden, degisebilmek mi acaba? Illede sancili bir degisim olmamali...Daha basit hayatin icinde bir sey olmali...Ama ne?

Beni cikmaz sokaklara surukleyen hep ayni tipolojideki insanlar olmustur; toleranssiz, icten pazarlikli ve bencil. Bu insanlara karsi egilip bukulmeyi anlamsiz buldugum icin uzak kalmak hep en kolay ve dogru yol olmustur. Bu tur insanlarla bir alis-veris sorunu yasanir. Onlar alacaklarina daha cok kafa yorduklari icin, veremedikleri yuzunden negatiflestiklerini de bilememektediler. Halbuki karilisigini verememek ciddi bir rahatsizlik durumu yaratir: Agresif cehrenin kesif kokusu burdan geliyor bence.

Olmayani oldurmak icin ara sira karsiligini yeterince veremiyor muyuz bazi seylerin diye sormak lazim kendi kendimize. Belkide kilitleri acan yegane sey budur.

Her gunu yeniden yaratmak

Sabahlari hevesle uyanmak ne guzel bir sey! Hayata hevesle sarilmak, daha gozlerini actigin ilk andan itibaren.

Her gun uyandiginda "hep ayni gune" baslayan adamin hikayesini, Amerikan filmlerini yakindan takip edenler animsarlar sanirim. Adamin, gune yeniden yeniden baslayabilmesi, ruh halindeki umutsuzluk-depresyon-eglence-umut gecisleri beni cok etkilemisti. Monoton, basi sonu belli daracik hayatin icinde bile kendisi icin yarattigi bimbir cesit acilim (hayata baglanmak icin kendi kendine oynadigi oyunlarla), ayni baslayan gunu bambaska sonlarla bitirebilecegini ogretiyor ona. Bana kaderimizi belirlemekte kendi payimizi animsatiyor biraz da.

Adi bu, film iste. Yinede insan zihninden cikan bu urunun tasidigi mesaji onemsiyorum: Hayati hersabah yeniden yaratabilmeyi...

Pozitif ve umutlu olmak icin sebepler bir yerlerde gizlenmis bizim farkindaligimizi bekliyor. Hayati her sabah o hislerle yeniden yeniden sarj etmek zorundayiz, gecenin karanliginda uykuya dalarken yok olacaklarini bile bile...

Hayat ne kadar kisa...Saglikli olarak yasadigimiz gunler tarih olmadan, yarin uyanacak bir sabahimizin olmasi bile gunun ilk isiklari ile sarj olmaya yetebilse keske.

Ben hayata dort elle sarilmak ve bana verilen bu canin hakkini daha guzel vermek istiyorum.

Zamanin durdugu anlar

Insan karsilastigi zorluklardan kurtuldugunda, zaman sanki duruyor ve "ben simdi bunlari ne diye yasadim?" diye, uzayda asili kalmis gibi, yasadiklarini zihnin en bos oldugu anda, algi suzgecinden hizla gecirmek istiyor. "Hadi artik dusunme bunlari tamam bitti" diyenleri duymamazliga gelerek, "gercegi gormek" icin kisa bir geriye donus yolculuguna cikmak bana cok normal geliyor. Tabi gittigin yerden en kisa surede geri donmek sarti ile...

---

Kendi potansiyelini bilmek durumunda insan. Yani "yapabilirim" e inandiginda o seyi yapabilecegini bilmeli. Iste bu potansiyelin farkina vardiginda gercek donusum basliyor. O zaman istekler, yildiz kaydi dilek diledim kategorisinden cikip, tum evrene acikladigin cok ciddi beyanatlar oluyor. Ciddi diyorum, cunku diledigin ve istedigin seyleri sana veren bir mekanizma karsisinda ciddiye alinmaman soz konusu olamaz. Niyet, dilek, arzu, hirs, hayal ne ad koyarsam koyayim, bir amac ve hedef belirlendigi anda zihin enerjiyi o yone coktan yonlendirmis, evrene beyanatini coktan vermis oluyor. Zaman bir an duruyor ve gerceklik isteklerine gore kivriliyor...

Pozitif Dusunmeyi Dusunmek

Dusunmeyi dusunmek ilk anda cok anlamsiz gelebilir. Ama ise yariyor...Anlatmaya calisayim...

Duydugumuz, okudugumuz seyleri bir anda hemen hayata gecirmek o kadar da kolay olabilen bir sey degil. Kavrama boyutundan eylemlere gecis asamasina kadar herkesin gecirdigi sure cok farkli. Ben de bu sure degisiyor. Kavradigimi sandigim bilgiyi bir kez uyguladiktan sonra unutma egiliminde oldugum icin, eger cabuk harekete gecmissem sonrasinda uzun sureli bir durma haline geciyorum. Su an deneyimledigim gibi.

Sanirim insan etrafinda pozitif dusunebilen kisileri daha cok gormek, onlarin yasantilarina bizzat sahit olmak istiyor: Onlarin soludugu havayi solumak, gozlemlemek ve onlari taklit ederek eyleme gecebilmek en kolay ve zahmetsiz yol. Bu yuzden cocuklar icin buyuklerin rol modeli olusunu artik daha cok onemsiyorum. Yetiskinler icin bu cogu zaman yalniz oynanilan bir oyun oluyor. Hep hayiflanmisimdir kisinin yetiskin yasta kendisine ornek alabilecegi ne kadar az sayida kisi var diye. Onlar da cogu zaman hayatinin icinde bile olmuyor.

Ornekler etrafimda olmadigi zaman, benim bazi seyleri kendime ogretebilmek icin yapmaya calistigim sey pozitif dusunmek icin metodlar dusunmek...Bu da dusunmeyi dusunmek iste... Olaylar karsisinda spontene pozitif dusunebilmek ve eylemlere bu davranis seklini yansitabilmek gercekten zaman ve gayret isteyen bir sey.

POZITIF Dusunmek Istiyorum

Buraya daha once yazdiklarim bir deneme yayiniymis. Ne yazmak istedigime karar verememisim.

Kendini web dunyasinda samimi kilmak zor. Yani bir anda kendini, ya hic ait olmadigin buyulu bir dunyanin ucurum kiyisindan yada bir anda yazarak tasdikledigin uzuntu girdaplarina duserken bulmak hic de sasirtici degil.

Bana faydasi dokunsun istiyorum yazilanlarin. Bencilce degil...Hayir...Bana iyi gelen bir deneyimin icinden digerlerine de fayda saglayacak bir sey ciksin diye de...

Pozitif dusunce ogretilerini okuyup uygulamaya, evet ben de herkes gibi Secret kitabini okuyarak basladim. Yani denedim demek daha dogru. Bunun sayesinde istedigim bir seyi cagirabildim. Ancak o sey gerceklestikten sonra, karsi karsiya kaldigim negatiflikleri yenmekte ilk baslardaki kadar azimli davranmadim. Yani uygulamada tembellik ettim, sorunlarla bogustugum donemde.

"Enerjinin hayatimizdaki rolunu" okudukca, diger insanlarin deneyimlerini bizzat gozlerimle gordukce, kendime de uygulayabilecegimi dusundum.

Hayat zorluklari bazen tekrarlar seklinde karsima cikti. Bunlar yer, zaman, kisi bagimsiz yinelendi. Engellere karsi dusunce mekanizmam, pozitif dusunce ogretilerini okudukca ve degismem gerektigine bizzat BEN kendim karar verdigim zaman degismeye basladi. Acaba gereksiz ve anlamsiz bir olumluluk icinde miyim? Bu isin asli ne? sorulari da kafamin icinde es zamanli yankilanarak...

Bazen kisi kendinden bagimsiz, kendisinin neden olmadigi sorunlar yuzunden kendi ozunden uzaklasabiliyor. Simdi bu durumu soyle dusunmek istiyorum: Hayatta hersey normal giderken, zarlari sallayip, bir karar veriyorsun, bir iki adim ilerliyor sonra kaderin nereye surekleyecegini onceden bilmedigin bir etki-tepki reaktorune giriyorsun. Oraya nasil girdigini, ne zaman cikacagini bilmiyorsun. O andan itibaren dusundugun her negatif sey, reaktorde katlanip hizlanarak ve cogalarak sana geri geliyor ve bir degisime giriyorsun. Dogal bir durtu olarak, kosullari, ortami, kurallari anlama cabasindasin. Tek amacin ordan disari cikmak aslinda. Ama sikisip kaldigin icin sabirsizsin. Bu kontrolsuz harcadigin enerji amacini perdeliyor. Reaktor seni surekli degisime tabi tutuyor. Zihninin icini kontrol etmek istiyorsun ama daha onceki degisimlerden sonra yoksa kontrolunu mu kaybediyorsun? Korku ve suphe duydugun anda kendini sorgulamaya basliyorsun...Orda olmanin nedenini anlamak istiyorsun. Degisimin kacinilmazligini ve orda o durumda olmanin gercekligini kavrayarak, kendini iyi tutmanin yollarini bulmak istiyorsun.

Hayat bana sanki bu haraket ve bekleme odalari ile doluymus gibi geliyor. Kendimizi bu bekleme odalarina ceken nedenleri bizler yaratiyoruz. Kader aglarini belki boyle oruyor iste...

Peki beni tercihlerim nedeni ile bu odalara girmekten ali koyacak bir sey yoksa, bu hareket-durma eylemleri icerisinde dusunce gucumun rolu ne? Negatif dusundugum mudetce bana aynisini sunan bir mekanizma icinde, nasil ve ne sekilde dusunmeliyim ki bu mekanizma bir ceza aleti olmaktan ciksin, beni gelistirsin? Bunun cevabi insanin karsisina kolay cikmiyor. Kendini iyi hissettirecek seylere odaklanmak ilk adim olabilir. Sevdigin birisini dusunmek, gercek guzel bir hatirayi cagirmak, icinde olmak istedigin mekanlari zihninde yaratmak...Bulundugun kosullar yokmus ve hali hazirda cok mutlu bir ruh halindeymissin gibi sanmak...Kisa ve ara ara bunlar tekrarlanarak, negatiflikten uzaklasabildigini kisi kendisine ispat edebilir.

Daniel'in yazdigi fal

Daniel'in bu gun, sonbahar cocuklari icin yazdigi fali kayitlara gecirmek istedim:

"This energy can really re-energize your personal relationships... But at it's core, it's designed to wake up the passions that have been "sleeping" in your life... It's there to remind you that you don't have to "settle" for less than what is right & what what you want for yourself. So this energy challenges you to put more of your creativity & creative talents to use... It should be obvious that this energy is awesome for anything dealing with your love & personal romances."